Kendimden Utandım..

ARAF

MH Üyesi
#1
Kendimden Utandım..


Geçenlerde futbol ile ilgili bir belgesel izledim. Bu belgeseli izleyenlerfutbol tutkunluğundan kurtuluyormuş. Başarılı bir belgeseldi.

Ben futbolla ilgilenen biri değilim ama yine de izledim bu belgeseli. Çok etkilendim.

Futbol uğruna söylenen sözler, harcanan sermayeler beni gerçekten çok etkiledi.

Bir taraftar 11 – 12 saatlik yolu, tuttuğu takım için geldiğini iftiharla söylüyor. Ve aynı taraftar, takımının sahasını görmeden ölürse gözlerinin açık gideceğini belirtiyor.

Başka bir taraftar deplasmana gidebilmek için bütün harçlığını biriktiriyor.

Diğeri maça gidebilmek için elindeki telefonu, evindeki eşyayı satıyor.

Kabir kapısına bir hayli yaklaşmış olan teyzenin biri de çıktı:“takımım yenildiği zaman hasta oluyorum, yendiği zaman iyileşiyorum” diyor.

Başka birisi “takımım için ölürüm” diyor. Son nefesimizde bile “takımım” diyorlar bu insanlar… Bu nasıl bir ihlastır? Bu nasıl bir gayrettir?

Cenab-ı Hak bana bu videoyu ibret olsun diye izletti, anladım.

Tuttukları takım uğruna yaşıyorlar bu insanlar. Tuttukları takım uğruna yanıyor insanlar.

Bu takım davasını, Kur’an ve iman davasıyla karşılaştıramazsınız bile. İnsanoğlu hür yaratılmış. Her ikisine de gayret gösterenler var. Kimi geçici davalara gayret gösterirken, kimisi iki dünya saadetini kazandıracak davalara gayret gösterir.

Ben dünya ahiret mutluluğu davasına olan gayretim ile o geçici davaya gösterilen gayreti karşılaştırdım.

Ve utandım...

Bu davayı seçmemin neticesi olan dünya mutluluğunu elhamdülillah zaten yaşıyorum fakat en önemlisi ebedi saadet. Benim davam öyle bir dava ki, kazanırsam ebediyen mutlu olacağım, kaybedersem ebediyen azap çekeceğim.

Benim davamda Allah rızasına ulaşabilmek var. Ebedi, bitmek tükenmek bilmeyen saadet var. Rabbimi, Peygamberimi, Sahabe Efendilerimi, bütün sevdiğim İslam kahramanlarını görebilmek, onlara kavuşabilmek var.

Onların davasında ise sadece bu dünyaya bakan bir mutluluk, bir sevinç var. İnsanlar sadece bu geçici dava için saatlerce yolculuk ediyorlarsa, son paralarını bile bu davaya harcıyorlarsa; hasta oluyorlar, iyileşiyorlarsa, canlarını dahi feda edebiliyorlarsa…

Ben utanmayayım da kimler utansın? Ben ibret almayayım da kimler ibret alsın?

Ben kendi davam için yanamıyorsam, kendi davam için yaşayamıyorsam. Son paramı ebedi davam için harcayamıyorsam. Evimdeki eşyayı davam için satamıyorsam, yazıklar olsun bana…

Allah bizleri ebedi davamızda ihlaslı ve gayretli olanlardan eylesin. Bu sonsuz davayı kazanmak cümlemize nasip etsin.

Kaynak : Risale Ajans
Turgay Kızılkaya